Hechting en Thuiskomen in Jezelf

Er komt een moment waarop je je realiseert

dat liefde je niet mag kosten wat je bent.

Dat verbinden niet betekent dat je jezelf verlaat.

En dat thuiskomen misschien wel de diepste vorm van liefde is.

Lange tijd dacht ik dat verbinden betekende: mij geven.

Meebewegen. Afstemmen. Zorgen dat de ander bleef.

Ik noemde het liefde, maar diep vanbinnen was het vaak angst die sprak.

Wanneer ik liefhad, legde ik mezelf neer aan de voeten van de ander.

Mijn ritme werd het zijne.

Mijn verlangens werden zachter, stiller, onzichtbaar.

Niet omdat iemand dat van mij vroeg,

maar omdat ik dacht dat dit de prijs was van nabijheid.

Pas nu, in deze zeldzame stilte hier in spanje, ontdek ik iets nieuws.

Ik ben alleen.

En ik verdwijn niet.

Ik lees een boek. Ik wandel. Ik adem.

Er is niemand die iets van me wil, niemand die roept.

En in plaats van leegte voel ik ruimte.

In plaats van gemis voel ik rust.

Het wordt me helder dat mijn hechting niet voortkwam uit zwakte,

maar uit een oud verlangen om niet verlaten te worden.

Een systeem dat ooit nodig was,

maar nu zachtjes mag worden herschreven.

Ik zie ook hoe benauwend volledige toewijding kan zijn

wanneer die niet wordt gedragen door twee volwassen harten.

Hoe liefde verstikt als zij geen ruimte kent.

En hoe niet iedereen de moed heeft om werkelijk te blijven

wanneer verbinding diepte vraagt.

Hechting wordt gezond wanneer ik mezelf niet meer achterlaat.

Wanneer ik kan zeggen:

ik ben hier — met jou — en bij mezelf.

Thuiskomen in mezelf blijkt geen eindpunt,

maar een begin.

Een plek vanwaar ik kan verbinden zonder te versmelten,

liefhebben zonder mezelf te verliezen,

en loslaten zonder angst.

Misschien is dit wel de ware vlucht van de ziel:

niet omhoog, niet weg

maar naar binnen,

naar huis.

Dit is een fragment uit De Vlucht van de Ziel —

een innerlijke reis langs dromen, loslaten en thuiskomen.