Wolvenhuil en Zeewind: Een oerverbinding met mijn kleindochter

Het begin van ons ritueel

Ik herinner me nog goed die reis naar Samos, Griekenland, met mijn kleindochter Loué. Loué was toen nog drie, bijna vier, en ik had geen idee dat wat er zou gebeuren zo bijzonder, zo oeroud en helend zou zijn.

Vanaf het begin van de vakantie begonnen Loué en ik iets wat inmiddels een klein ritueel is geworden: we huilden samen als wolven. Het begon speels, spontaan, bijna als een spel. We hielden ons niet in, maar luisterden naar de wind, de zee en het ritme van ons eigen lichaam.

“Niet te hard hoor,” zei ze lachend, “anders komen ze.” En zo huilden we, zachtjes, steeds een beetje harder, afgestemd op elkaar.

Het instinct volgen

Het voelde niet alsof we iets ‘zochten’ of ‘probeerden’. Het was puur instinct, een natuurlijke uitdrukking van iets dat losgelaten wilde worden. Die nacht bleef dat gevoel in mij hangen: een contact met iets oerouds, een verbinding die verder ging dan woorden of verklaringen.

De volgende dag nam ik Loué mee naar de zee. Ze was dwars, wild, vol emotie. Kim moest werken, dus ik liet haar rennen, huilen, bewegen. Aangekomen bij de zee zette ik haar neer en het was alsof de zee haar aanmoedigde, alsof de wind haar krachtiger maakte met elke schreeuw, elke zucht.

Ik bleef op afstand, een paar meter achter haar, en liet haar de ruimte. Haar intensiteit was puur en eerlijk, een reflectie van de kracht die in elk kind en in ons allemaal woont.

Een magisch teken

Omdat de omwonenden kwamen kijken liep ik op een gegeven moment naar haar toe en zei zacht:

“Nu is het wel klaar, Loué.”

Toen keek ze me aan, glimlachte, en zei:

“Oma, je bent mijn vriend, hè?”

In dat moment leek alles helemaal opgelost. Haar huilen veranderde in stilte, en een diepe rust viel over ons. Alsof niets ooit gebeurd was, en tegelijkertijd alles juist helemaal goed was gegaan.

Toen we aan het eind van de vakantie naar het vliegveld reden, gebeurde er iets wat ik nooit zal vergeten. Twee grote honden kwamen op ons pad. Ze waren zo stil, zo intens, dat het leek alsof het wolven waren. Er waren geen huizen, geen mensen, niets dat dit kon verklaren. Kim en ik keken elkaar aan, voor mij was dit een bevestiging was van het oercontact dat we hadden ervaren.

De les van verbinding en heling

Wat me zo diep raakt in dit verhaal, is wat het zegt over verbinding, heling en vertrouwen. Loué vertrouwde mij om haar volledige expressie te dragen, zonder oordeel, zonder corrigeren. Ze voelde zich gezien, erkend en veilig. Dat is een geschenk dat haar hele leven bijblijft.

Voor mij bevestigde het dat mijn rol als grootmoeder, als vrouw, als bewaker van instinct en vrijheid, hier ligt: aanwezig zijn, ruimte geven, en het helende veld houden zonder het over te nemen.

Een herinnering die blijft

Soms, als ik Loué zie, huilen we nog steeds samen als wolven. Niet omdat iets verdrietig is, niet omdat we iets moeten loslaten, maar omdat dat hartenveld, dat oercontact, ons beide nog steeds raakt. Later vertelde iemand mij dat dit huilen als wolven zo oud is en dat het ervoor zorgt dat je de priesteressenlijn aanroept. Wist jij dat niet Jeannette? Vroeg ze mij?

De zee, de wind, het gehuil, en zelfs de wolven die er misschien geen waren… het alles vertelt hetzelfde verhaal: heling hoeft niet ingewikkeld te zijn. Het hoeft alleen geleefd te worden, gevoeld, en herkend.

Dat is magie in het dagelijks leven: het zien van het heilige in de rauwe, echte momenten van contact.

Deel jouw ervaring

Deze wolvenhuilzee liet me voelen hoe krachtig en ongefilterd energie kan zijn.

Heb jij ooit zoiets ervaren? Hoe voelde het voor jou, en wat deed je ermee?

Geen ervaring is te groot of te klein – alles mag gedeeld worden!