HumanSpirit

Er komt een moment waarop je je realiseert dat liefde je niet mag kosten wat je bent. Dat verbinden niet betekent dat je jezelf verlaat. En dat thuiskomen misschien wel de diepste vorm van liefde is. Lange tijd dacht ik dat verbinden betekende: mij geven. Meebewegen. Afstemmen. Zorgen dat de ander bleef. Ik noemde het liefde, maar diep vanbinnen was het vaak angst die sprak. Wanneer ik liefhad, legde ik mezelf neer aan de voeten van de ander. Mijn ritme werd het zijne. Mijn v

Soms waait er een wind in de nacht die alles opruimt wat te lang in de lucht hing. Het fluistert waarheid zonder drama, en laat los wat niet langer kan blijven. In mijn droom voelde ik die wind, en de wereld leek even stil te staan… In de nacht waaide er een vreemde, scherpe wind door mijn dromen. Een mistral, hoorde ik, of iets wat erop leek: krachtig, helder, alles wegblazend wat te zwaar was om nog bij me te dragen. Ik voelde geen angst, geen verwarring, alleen de zuiveren

Wanneer de grond verdwijnt Soms lijkt het alsof alle grond onder je voeten verdwijnt. Pure paniek. Wat moet ik doen? Waar ga ik naartoe? Wat blijft er over van wie ik dacht te zijn? Ik zie mijn leven als één grote reis. Ongeveer twee jaar geleden zei ik, tijdens een nachtelijke reis, een volmondige JA. Toen wist ik nog niet precies waarop en dat zorgde voor onzekerheid. Want waar had ik eigenlijk ja op gezegd? Nu weet ik het: die grote JA was voor mijn ziel, voor mijn zielsmi